Δημιουργική προσαρμογή στην οικονομική κρίση

Όλο αυτό που έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα μοιάζει σαν ένα κακό όνειρο από το όποιο όμως δε γίνεται να ξυπνήσουμε.
Στην ουσία όλο αυτό που περνάμε είναι ένα πένθος. Πένθος για την Ελλάδα όπως την ξέραμε, πένθος για τη ζωή μας όπως την ξέραμε, πένθος για τα όνειρα μας και τους μελλοντικούς μας στόχους που πια μοιάζουν δύσκολο να υλοποιηθούν.

Στην αρχή λοιπόν, απέναντι σε αυτά τα αντικειμενικά προβλήματα που βιώνουμε όπως και σε κάθε πένθος, συναισθηματικά περνάμε από κάποια στάδια. Αρχικά νιώθουμε ένα μούδιασμα και μια απάθεια σε σχέση με αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει γύρω μας. Σα να μη μας αφορά αυτό που συμβαίνει, σα να μη μας αγγίζει. Σα να αρνιόμαστε να πιστέψουμε ότι είναι πραγματικό όλο αυτό. Αυτή μας η στάση είναι μια απόλυτα φυσιολογική απάντηση στο σοκ που συνειδητά ή ασυνείδητα περνάμε, και αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να δώσουμε χρόνο και σεβασμό σε αυτό που νιώθουμε.

Όταν καταφέρουμε να έρθουμε σε επαφή με την αλήθεια αυτού που συμβαίνει τότε με τη σειρά τους μας κατακλύζουν άλλα συναισθήματα. Πόνος, θυμός θλίψη. Όλα αυτά τα συναισθήματα που συνδέονται με την απώλεια.  Γιατί στην ουσία αυτό που βιώνουμε είναι μια μεγάλη απώλεια. Γιατί αυτή η τεράστια κοινωνικό-οικονομική κρίση συνεπάγεται και μια απώλεια της κοινωνικής μας ταυτότητας, της ταυτότητας μας και φυσικά όλο αυτό είναι πολύ δύσκολο για όλους μας.

Μέσα από αυτή την οικονομική και κοινωνική κρίση  που περνάμε, υπαρξιακά μετουσιωνόμαστε σε κάτι νέο και αυτό το  “νέο” πρέπει να το αγκαλιάσουμε για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε δημιουργικά στη ζωή μας.

Αν δεν “αγαπήσουμε” αυτό που συμβαίνει και με το “αγαπάω” εννοώ να μπορώ να αποδεχτώ και τις άσχημες, τις ίσως λιγότερο άσχημές ή ακόμα και όμορφες πλευρές της κατάστασης, τότε φυλακίζουμε τους εαυτούς μας σε μια αδιέξοδη κατάσταση και χάνουμε έτσι τελικά τη ζωή μας.

Γιατί αν όλοι εμείς βιώσουμε την οικονομική κρίση σαν απώλεια, τότε πολλοί από εμάς μένοντας στον πόλο του πόνου, δεν αντιλαμβανόμαστε τα καινούρια πράγματα που μας δίνει η απώλεια.

Ακόμα και σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε καθημερινά, χρειαζόμαστε στόχους για τη ζωή. Ένας στόχος μας δεσμεύει στο να εστιάσουμε την προσοχή μας εκεί και να κάνουμε ότι μπορούμε για να τον φτάσουμε. Αναγκαζόμαστε να βρούμε νέους τρόπους για να τον κάνουμε να υλοποιηθεί. Με αυτόν τον τρόπο βγαίνουμε από το “καβούκι” μας και πολεμάμε.
Οι περισσότερο κυνικοί ίσως σκεφτείτε ότι “πώς να πολεμήσω όταν δεν έχω λεφτά να ζήσω” και όμως εγώ θα επιμείνω στο ότι χρειάζεται πάνω από όλα να βρούμε ένα κίνητρο για επιβίωση, να μη αφήσουμε όλο αυτό που γίνεται να μας καταβάλει και να χάσουμε τη διάθεση και το κουράγιο μας. Να μη χάσουμε την επιθυμία μας για ζωή.  Χρειάζεται Να γίνουμε δημιουργικοί ξανά, να βρούμε την πίστη μας πάνω από αυτή τη “μαυρίλα” που φαίνεται να μας πλημμυρίζει.

Γιατί η χαρά στη ζωή κρύβεται και στα μικρά πράγματα που όμως μέσα στα άγχη μας και τους φόβους μας τείνουμε να τα ξεχνάμε. Η κρίση μας δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψουμε αυτά τα μικρά πράγματα ξανά. Μας δίνει την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τα σημαντικά από τα ασήμαντα για εμάς, να έρθουμε κοντά με φίλους και συγγενείς, να κάνουμε νέους φίλους. Είναι πολύ σημαντικό για όλους μας να μπορέσουμε να εμβαθύνουμε στις σχέσεις μας, το επιτάσσει η εποχή που διανύουμε. Να μπορούμε να είμαστε όλοι μαζί, να σκεφτούμε συλλογικά, να μπορέσουμε να μάθουμε να απλώνουμε το χέρι προς τα έξω. Να μάθουμε να ζητάμε και να δεχόμαστε βοήθεια, όπως και φυσικά και να δίνουμε. Όλο αυτό μπορεί να μοιάζει απλό στους περισσότερους και όμως στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο.  Για πολλούς ανθρώπους αποτελεί πραγματική πρόκληση να μπορούν να δίνουν και να μπορούν να δέχονται βοήθεια.

Κλείνοντας θέλω να μοιραστώ κάποια διαχρονικά λόγια του Άλμπερτ Αϊνστάιν που έτυχε να βρω :

“Μην προσποιούμαστε πως τα πράγματα θα αλλάξουν αν συνεχίσουμε να κάνουμε τα ίδια πράγματα. Μία κρίση μπορεί να αποδειχτεί πραγματική ευλογία για κάθε άνθρωπο, για κάθε έθνος. Επειδή όλες οι κρίσεις φέρνουν πρόοδο. Η δημιουργία γεννιέται μέσα από την οδύνη, ακριβώς όπως η μέρα γεννιέται μέσα από το σκότος της νύχτας. Μέσα στην κρίση γεννιέται η επινοητικότητα, οι ανακαλύψεις και οι μεγάλες στρατηγικές. Εκείνος που ξεπερνά την κρίση, ξεπερνά τον εαυτό του χωρίς να εξαντληθεί. Εκείνος που αποδίδει την αποτυχία του σε μία κρίση υποβιβάζει το ταλέντο του και δίνει περισσότερη σημασία στα προβλήματα παρά στις λύσεις.

Η ανικανότητα είναι η πραγματική κρίση. Το μεγαλύτερο πρόβλημα των λαών και των εθνών είναι η νωχελικότητα με τη οποία προσεγγίζουν τις λύσεις των προβλημάτων τους. Δεν υπάρχει πρόκληση χωρίς μία κρίση. Χωρίς τις προκλήσεις η ζωή γίνεται ρουτίνα, ένα αργό βασανιστήριο. Δεν υπάρχει αρετή χωρίς κρίση. Μόνο μέσα σε κατάσταση κρίσης μπορούμε να βγάλουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Χωρίς την κρίση, κάθε άνεμος μετατρέπεται σε τρυφερό άγγιγμα. Κάθε αναφορά σε μία κρίση, απλά την προμοτάρει. Το να μην μιλάς για μια κρίση προάγει τον κομφορμισμό. Αντιθέτως, ας δουλέψουμε σκληρά! Ας σταματήσουμε, μια για πάντα, την μαινόμενη κρίση που αντιπροσωπεύει την τραγωδία της άρνησής μας να την αντιμετωπίσουμε!”

Happy end υπάρχει μόνο στα παραμύθια, δυστυχώς. Εμείς σαν ενήλικοι θα πρέπει να το δεχτούμε αυτό. Αλλά το καλό είναι, ότι σε κάθε κατάσταση κάθε μικρό βήμα, ακόμα και αν είναι τόσο μικρό σα μια τελεία, μπορεί να αλλάξει όλα τα δεδομένα και να οδηγήσει σε μια καινούρια συνθήκη. Είναι σημαντικό για τους ανθρώπους να βρουν ποιες είναι οι ικανότητες τους, ποια είναι τα ταλέντα τους, ποια είναι τα αυτά τα οποία διατίθενται να ρισκάρουν. Να βρουν τι χρειάζονται να βρουν μέσα στον ίδιο τον εαυτό τους για να μπορέσουν να νιώσουν σε επαφή με τους άλλους ανθρώπους και να δημιουργήσουν μια ικανοποιητική ζωή για τους ίδιους να ζήσουν.

scroll back to top